De Zonen van Waldner

Automatisch een e-mailtje bij nieuwe posts?

Voor onze trouwe fans die graag willen weten wanneer wij een nieuw wedstrijdverslag of videocompilaties online hebben staan hebben wij nu een speciale e-mailservice.

In het rechter menuutje zie je “subscribe to our blog” staan. Als je hier je e-mailadres invult, dan krijg je automatisch bericht als er weer nieuwe posts zijn. Zo ben je altijd als eerste op de hoogte van de nieuwe avonturen van de Zonen van Waldner!

SKF 9 – Velp 1 – videoverslag

In de blogpost hiervoor vind je een uitgebreid verslag van onze wedstrijd tegen kampioenskandidaat Velp 1. Voor de mensen die wat visueler ingesteld zijn, hebben wij hier een drietal compilaties met alle ‘hoogtepunten’ uit de wedstrijden.

Compilatie van Marc zijn wedstrijden  (3:39 minuten)

Compilatie van Wilfred zijn wedstrijden (1:54 minuten)

Compilatie van het dubbel (1:25 minuten)

SKF 9 – Velp 1

Een jaar geleden hadden wij ook al de eer om tegen de jonge talenten van Velp te spelen. Een uitgebreid videoverslag van die wedstrijd vind je wat verder terug in ons blog. Opvallend genoeg speelden wij weer in dezelfde opstelling tegen Velp als een jaar geleden. Friso viel weer uit. Vorig jaar leidde dit tot een 4-6 nederlaag, waarbij Marc en Thijs hun enkels niet wisten te winnen.

Wij hadden echter goede hoop, daar Marc de vorige keer veel partijen zeer nipt verloor. Aan de andere kant speelt Wilfred niet meer hetzelfde spelletje als vorig jaar, dus zou hij wel eens hard klop kunnen krijgen van de Velpenaren. Een 3-7 nederlaag, daar zouden
wij nog wel mee kunnen leven. Daarboven was alles extra.

Die 3-7 leek al gauw een te hoge verwachting te zijn. Na de eerste drie partijen keken onze Zonen van Waldner tegen een 0-3 achterstand aan. Thijs was vakkundig opzij gezet door Marcel Saalmink. Wilfred wist nog een game te winnen tegen Mike van de Weerd, maar werd er verder aardig af getikt en Marc speelde weer een van zijn zinderende vijfsetters, dit maal tegen Marcel Bogers.

De eerste game van Marc was absoluut subliem. Het was waarschijnlijk de beste game die hij in tijden gespeeld heeft. Alle dropshots, backhand blokballen en tikballen vielen er met ongekende schoonheid op. Helaas voor Marc liet Marcel zich hierdoor niet van de wijs brengen en wist Marc zelfs steeds meer zijn spelstijl op te dringen, waardoor Marc al gauw tegen een 1-2 achterstand in games aankeek. In de vierde set herpakte Marc zich weer goed en ook de vijfde set leek de prima te verlopen tot hij bij 7-7 een zeer mooie rally net niet winnend kon afsluiten, daarna was zijn verzet gebroken.

Geen goed begin dus voor onze getalenteerde Zonen. Het werd tijd om kopman Friso maar weer eens van stal te halen. Dit maal alleen in het dubbel samen met Wilfred. Van te voren was Wilfred er niet gerust op. De overgang van houten plank naar een zijn oude batje met snelle rubbers viel hem de vorige keer nogal zwaar. Dit was ook in deze partij duidelijk te merken. De eerste game ging dik verloren door de vele fouten van Wilfred. Gelukkig herpakte hij zich daarna en leek hij al weer helemaal gewend aan zijn lieve spinbatje. Met 11-6, 11-5 en 12-10 won het Dreamteam de dubbel dan ook overtuigend, waarbij er zo nu en dan zelfs nog fantastische ballen werden geslagen door zowel Wilfred als Friso. Plus Friso had natuurlijk nog zijn gezonde dosis geluk in deze partij. Iets waar je ons nooit over zult horen klagen.

De partij na het dubbel was een cruciale partij. Als wij toch nog een beetje een positieve uitslag er uit wilde halen, dan moest Wilfred winnen van Marcel Saalmink. Marcel had echter goed gekeken hoe Mike Wilfred’s spel vakkundig had ontmanteld en hij slaagde er dan ook goed in om hetzelfde te doen in de eerste game (6-11). De tweede en derde game werden eerlijk verdeeld, waarna het in de vierde game ongemeend spannend was. Wilfred wist ijn spel steeds beter te varieren, maar Marcel liet Wilfred geregeld ook helemaal kansloos met zijn mooie lome spinballen. Uiteindelijk wist Wilfred deze game met een beetje geluk te winnen, waarna hij in de vijfde set helemaal ontketend was. Zelfs de aanvalsballen gingen er allemaal met een verwoestende knal op. Wilfred won dan ook zijn tweede partij van het seizoen! De stand was weer teruggebracht naar 2-3.

In de tijd dat Wilfred zijn glaasje water leeg dronk wist Thijs zijn volgende partij te verliezen. Met in totaal maar tien punten in drie games haalde Thijs niet helemaal het onderste uit de kan.

Marc tegen Mike dan maar. Vorig jaar wist Marc zich goed te verweren tegen het snelle aanvalsspel van Mike, maar vergat hij tot afgrijzen van zijn teamgenoten het op de beslissende momenten af te maken. Wij hoopten dat het dit jaar beter zou gaan.

Marc echter had andere plannen. Het werd een subliem potje tafeltennisballet. Onze backhand king legde de bal waar hij maar wilde. Dropshotje links, dropshotje rechts, backhand tik door het midden, dropshotje links, dropshotje rechts…maar Mike liet zich niet van de wijs brengen. Met de fitheid en inzet van een jonge god wist hij bijna alle ballen van Marc te halen en zo de meeste punten naar zich toe te trekken. Het was duidelijk dat Marc op deze manier niet zou winnen van Mike, maar god wat was het mooi om te zien! En daar gaat het natuurlijk om bij de Zonen van Waldner, kijkgenot voor de toeschouwers!

Ondertussen keken wij wel tegen een 2-5 achterstand aan en moest er nog wel wat punten gepakt worden om van die laatste plaats in de stand af te komen.

Zou Wilfred dan het benodigde derde punt binnen kunnen halen tegen Marcel Bogers? Het zag er niet naar uit in de eerste game. Wilfred was weer veel te wild en ook de kapballen stierven allemaal een stille dood in het net.

Gelukkig hervond hij zijn concentratie in de tweede game, die lang spannend was maar uiteindelijk toch met 11-9 door Wilfred werd gewonnen. In de derde en vierde game was het beest los. Kapballen, dropshots, keiharde tikballen en zijn gepattenteerde zweefballen, alles lukte bij Wilfred. Het derde punt was binnen, 3-5.

Ons doel was bereikt, maar dit betekende niet dat Marc ontspannen achter de tafel kon gaan staan. Hij wilde dolgraag van de nul af tegen Velp. Vorig jaar verloor hij ze allemaal nipt en hij verdiende het gewoon om er dit jaar één te winnen. Marcel S. was echter niet van plan om Marc hierbij te helpen. Er werd gestreden om elk punt. De rallies werden langer en langer en steeds meer punten vonden zich een weg in onze videosamenvatting.

Marc was nerveus, maar ook super geconcentreerd en won de eerste game met 12-10. Ook de tweede game ging lang gelijk op, maar Marc bleef cool en pakte ook deze game. De derde game ging Marcel wat harder spelen en wist zo Marc zijn spel op de beslissende momenten wat meer te ontregelen, 8-11 voor Marcel. De vierde game was veruit de spannendste game van de dag. Het bleef maar gelijk op gaan en de rallies werd nog langer en nog mooier om naar te kijken. Marc was super geconcentreerd en wist meerdere matchpoints af te dwingen. Helaas wist hij deze niet te verzilveren en vreesden wij alweer voor een ongelukkig verlies. Marc echter geloofde er heilig in. “Ik ga deze partij zeker winnen” had hij voor de wedstrijd gezegd. En hij deed het ook! Met 15-13 pakte hij zijn zeer verdiende winstpartij en lijkt de ban tegen Velp nu eindelijk gebroken voor Marc.

De laatste partij van Thijs was meer een formaliteit dan een wedstrijd. Het was niet echt Thijs zijn avond. Hij begon zelfs al weer te mopperen over stoppen met spelen. Na afloop van de wedstrijd haalde Wilfred Thijs over om het ook eens te proberen met een houten plank en dat ging boven verwachting goed. Het plankendubbel Thijs en Wilfred wisten het Marc en Friso zeer moeilijk te maken en verschillende games te winnen. Thijs had er weer veel plezier in en heeft zichzelf voorgenomen om tegen Herpen het ook eens te proberen met een plankie. Dus Herpen pas maar op!

Met de 4-6 einduitslag konden wij vrede hebben. 5-5 had er ook in gezeten, maar een 3-7 was net zo waarschijnlijk. De jonge jongens van Velp hebben weer een belangrijke stap gezet richting het kampioenschap (dat wij hun van harte gunnen). En met dit resultaat hebben wij Etac ‘80 1 en Oni 4 weer onder ons gelaten en staan we weer derde. Volgende week et belangrijke duel tegen Etac ‘80. Thijs heeft een verjaardag, dus zullen wij de vriendelijke heren uit Elst in de sterkste opstelling verwelkomen en hopelijk de punten in Veenendaal houden.

Oni 4 – SKF 9

Vrolijk. Dat was de sfeer in de auto op weg naar Oni. Alhoewel het een belangrijke wedstrijd zou worden in onze strijd tegen degradatie, waren de Zonen erg ontspannen onderweg. Er werd dan ook vrolijk door Wilfred en Marc meegezongen met de greatest hits van Madness terwijl Friso de aanwijzingen van TomTom probeerde te ontcijferen.

Wij stapten dan ook vrolijk en vol vertrouwen uit de auto toen TomTom ons meededeelde dat wij op onze bestemming was bereikt. Helaas bleken wij er nog niet helemaal te zijn. Er stonden een aantal torenhogen hekken tussen ons en het mooie tafeltenniscentrum van Oni.

Hadden wij Jan van der Staay bij ons gehad dan was dit geen probleem geweest. Jan had ons allemaal op de schouders genomen en ons over het hek gedragen. Helaas moesten wij dit probleem nu zelf oplossen. En met onze zwakke fysieke gesteldheid en overtollig levensgenot (gewicht) was het al snel duidelijk dat deze muur van hekken een onneembare hindernis voor ons was. Wij wisten meteen hoe onze Palestijnse medetafeltennissers zich voelen op weg naar de uitwedstrijd tegen Haifa 14.

Marc en Friso gaven de moed al snel op en wilden half Wijchen doorlopen om zo langs deze scheidingsmuur te komen. Wilfred echter is nog wat liever lui dan moe en begon aan alle hekjes te ‘voelen’ en zowaar er bleek er één open te staan. Helaas waren Marc en Friso toen al halverwege Nijmegen en moest de mobiel er aan te pas komen om hun de juiste weg te wijzen.

Je zou denken dat zo’n barre tocht door de koude natte Wijchense nacht een domper zou zijn op het humeur van onze helden, maar het tegendeel is waar. Ze hadden er gewoon echt zin deze vrijdagavond!

Onze tegenstanders bleken een aantal oud gedienden te zijn, dat beloofde dus een pittige avond te worden. Zij hadden in de voorgaande wedstrijden twee punten meer bij elkaar weten te sprokkelen dan ons. Een nederlaag konden wij ons dan ook zeker niet permiteren, want dan zou het gat zo vroeg in het seizoen al te groot worden.

Na ons gebruikelijke gepruts tijdens het inspelen, waarbij wij wel een nieuw inspeelrecord vestigde (vijf keer de bal op tafel!), was de eer aan Wilfred om de eerste wedstrijd te spelen.

Het zou meteen een spannende pot worden tegen Ben Heussels. Wilfred was nog een beetje onwennig met zijn ‘nieuwe’ houten plank en good old Ben heeft natuurlijk meer dan genoeg ervaring hoe hij tegen planken moet spelen. Toch wist Wilfred goed bij te blijven. De eerste game eindigde in 11-9 voor Ben. De tweede game speelde Wilfred veel te aanvallend met zijn plank, wat Ben een gemakkelijk 11-4 opleverde. De derde game leek ook gemakkelijk naar Ben te gaan, maar Wilfred vocht zich nog knap van 10-6 achter terug en kwam zelfs 10-11 voor. Of het nou Wilfred zijn jeugdige onbezonnenheid was of de grote ervaring van Ben, Ben wist toch aan het langste eind te trekken. 1-0 voor Oni.

De tweede wedstrijd ging tussen Theo Suppers en onze blonde adonis Friso. Theo had grote moeite met de strakke spel van Friso en zijn effectvolle opslagen. De eerste game ging nog lang gelijk op, maar Friso won deze uiteindelijk met 8-11. In de tweede en derde game had Friso het heft nog steviger in handen genomen en won de partij zonder al te veel problemen (7-11 en 4-11). De stand was weer gelijk: 1-1.

Marc mocht het toen gaan proberen tegen Bert van de Lans. Ook al is Bert al 73, hij was vanavond veruit de fitste speler en dat was te zien in zijn spel. De eerste game had hij moeite met Marc zijn gevoelvolle spel (6-11), maar in de tweede game had hij er een antwoord op gevonden en veegde Marc met 11-4. Donkere wolken pakte zich al samen boven Marc z’n overwinningskansen toen Bert ook nog eens een paar gamepunten kreeg in de derde game. Maar Marc vocht zich geweldig terug en met een fabuleuze backhandsmash wist hij zijn eigen gamepunt af te dwingen en hij pakte deze, 11-13. Ook in de vierde set ging het gelijk op. De 10 werd gepasseerd, ook de 13 kwam en ging voorbij en we begonnen al weer te vrezen voor net zo’n uitslag als tegen Frank van Tafeltennis Nijmegen, maar Marc was uiterst vastberaden dit keer en eiste de partij op met 13-15. De ban was gebroken, Marc had zijn eerste partij van het seizoen gewonnen! Stand 1-2.

Het dubbel zag de terugkeer van Wilfred zijn oude met zowaar rubbers beplakte batje. Theo en Bert boden goed tegenstand, maar tegen het zeer ingespeelde koningskoppel van Wilfred en Friso waren zij niet opgewassen. 7-11, 8-11 en 9-11. Een onverwachte 1-3 voorsprong voor onze vrolijke Zonen.

Wilfred was na het dubbel vastberaden om zijn eerste partij van het seizoen te winnen met zijn plank. Hij begon dan ook goed aan de eerste game tegen Theo, bracht het weer tot 9-9 en liet de gamewinst toen weer liggen. Met nog meer motivatie begon hij dan ook aan de tweede game. Overgemotiveerd zou je zelfs zeggen, want binnen de korste keren stond hij 6-2 achter. Hij herpakte zich echter uitstekend en bracht meer variatie en vooral meer zweefspin in zijn ballen en won de game verrassend met 7-11.

Helaas wist Wilfred deze goede lijn niet door te zetten.  Theo ging steeds voorzichtiger spelen en de bal werd huizenhoog door beide spelers heen en weer geschoven. Uiteindelijk bleek Wilfred degene met het minste geduld en koos geregeld voor een onbesuisde aanvalsbal. Theo zag zijn kalmte dan ook beloond met gamestanden van 11-8 en 11-9. Oni kwam weer terug in de wedstrijd, 2-3.

Marc was weer aan de beurt. Ditmaal tegen Ben. Ben had vier wedstrijden aan de kant zitten toekijken, maar dit had zijn zin op een overwinning alleen maar aangewakkerd. Ook deze wedstrijd van Marc ging continue gelijk op. Ik denk dat de grootste voorsprong die een van de spelers heeft gehad in deze partij drie punten is geweest en dat was dan ook het verschil in de eerste game, 8-11 voor Marc. De tweede game was wederom extreem spannend. Waar Marc vorige week de games op het beslissende moment nog liet liggen, gebeurde hem dat nu niet, 11-13 en hetzelfde in de derde game 9-11. Twee uit twee voor Marc en een 2-4 voorsprong. Het zag er goed uit voor de Zonen van Waldner.

De partij tussen de twee vierdaagse helden beloofde een zeer spannende te worden. Nu heeft Friso al ons respect afgedwongen door de Nijmeegse vierdaagse afgelopen jaar uit te lopen, maar dit valt in het niet bij de 62 keer dat Bert hem al heeft gelopen. Daar kon zelfs Friso alleen maar met bewondering naar luisteren.

Hoeveel respect Friso ook mocht hebben voor Bert zijn vierdaagse activiteiten, tijdens het spelen was hij weer net zo medogenloos als altijd. Na een snelle 7-11, 7-11 en zelfs een 3-11  konden beide spelers weer gaan zitten en verder uitwijden over het moeilijke stuk door Wijchen heen tijdens de vierdaagse. 2-5, wij hadden ons doel van niet verliezen bereikt, maar er zat nog meer in!

Marc tegen Theo, dat beloofde de enige wedstrijd te worden waarin er open en ‘aanvallend’ zou worden getafeltennist en de fans werden niet teleurgesteld. Wederom speelde Marc een super spannende game. 10-10, 12-12, 14-14. De vorige vier games won Marc met twee punten verschil, maar na op 14-14 een backhand smash te hebben gemist kreeg Marc weer zijn bekende “ach ja” grijns op zijn gezicht, wat meestal zijn concentratie niet ten goede komt. De volgende bal werd dan ook prompt over tafel geschoven. 16-14 voor Theo en het leek alsof Marc’s verzet gebroken was. In de twee partijen had Marc het op het moment supreme steeds in zijn voordeel kunnen beslissen, maar de mentale batterij leek leeg. Theo wist de volgende twee games ook te winnen (11-7 en 11-8) en bracht zo de stand op 3-5.

Tijd voor Wilfred z’n plankenshow. Het is opvallend om te zien hoe veel plezier Wilfred heeft aan het spelen met z’n plank. Hij is weer helemaal opgeleefd en staat weer vol hartstocht te spelen. Nog steeds nonchalant en met die buik van hem ziet het er allemaal niet zo flitsend meer uit, maar toch…hartstocht.

Tegen Bert van de Lans dichtte Wilfred zich weinig kans toe. Bert is veel te ervaren en met zijn strakke schuifballen en goede tikbal zou het heel moeilijk worden. Met een instelling van ‘hoe moeilijker, hoe leerzamer’ ging Wilfred er vol tegenaan.

En moeilijk was het zeker. Bert maakte weinig fouten en verleidde Wilfred meer en meer tot onbesuisde aanvalsballen. De eerste game ging dan ook met 11-7 naar Bert. Wilfred besloot zijn spel eens aan te passen en meer variatie in zijn slagen te brengen. Dit betaalde zich al meteen uit, met 8-11 pakte Wilfred de tweede game. De derde game was weer ongemeend spannend. Wilfred kreeg een paar gamepunten, Bert kreeg een paar gamepunten, maar beiden wisten deze steeds niet te verzilveren. Uiteindelijk was het toch Bert die het koelbloedigste bleef en met 16-14 nam hij een 2-1 voorsprong. In de vierde game gaf Wilfred alles en speelde zelfs aanvallend plankenspel, waar Bert geen antwoord op had (6-11). Bert liet zich echter niet gekmaken door het Fenomeen uit het Veen. Heel bekeken maakte hij zijn punten in de vijfde game en liep uit naar een 4-1 voorsprong, toen…een netbal voor Wilfred. Bert raakte hierdoor geirriteerd en zeurde wat over al die mazzelballen. Vreemd genoeg hielp dit Wilfred er weer boven op. Hij kreeg weer zijn winnaarsblik in de ogen en binnen een mum van tijd was het gedaan 5-11 voor Wilfred. En 3-6 op het bord. Wilfred’s eerste overwinning met de plank!

De laatste wedstrijd van Friso vertoonde veel overeenkomsten met zijn voorgaande twee wedstrijden. Friso was gewoon ongenaaktbaar deze avond. Hij speelt frank en vrij. Zijn schuif/kapballen zijn strak, zijn smashes hard en zelfs zijn backhand topspinnen gaan bijna allemaal raak. Ja, het was een waar genot om naar Friso te kijken. De gamestanden (8-11, 7-11 en 10-12) , vertellen dan ook niet het hele verhaal. Friso was vandaag oppermachtig.

Met een 3-7 overwinning namen de Zonen van Waldner afscheid van de zeer sympatieke Oni-ers, waarna er een lange wandeling volgde langs hoge hekken en door grote modderplassen naar de auto. De stemming zat er nog steeds goed in bij ons drietal en zelfs een tien minuten stilstaande file om half één ’s nachts bracht hier geen verandering in. Marc en Friso propte nog wat gebakken E-nummers naar binnen bij de Mac, waarna het voor de Zonen van Waldner tijd was om afscheid te nemen en te gaan slapen, dromend van de volgende overwinning tegen koploper Velp.

Oni 4: Theo Suppers, Ben Heussels en Bert van de Lans in gelukkigere tijden.

De stand na drie speelrondes:

1. HERPEN 2       3-19
2. VELP 1         3-19
3. TT NIJMEGEN 7  3-14
4. SKF 9          3-14
5. ETAC ‘80 1     3-12
6. DEWILDT/ONI 4  3-12

Gedeeld derde…boven verwachting!

De weddenschap

Alhoewel de Zonen van Waldner niet veel hechten aan de competitiestanden, houden ze wel van wat onderlinge wedijver.

Vandaar dan ook de weddenschap tussen Thijs en Wilfred. Wint Thijs meer games of Wilfred meer wedstrijden met zijn houten plank (zie foto).

De tussenstand na twee competitierondes is:

Thijs: 1

Wilfred: 0

Tafeltennis Nijmegen 7 – SKF 9

Voor de uitwedstrijd bij Tafeltennis Nijmegen (het vroegere ATC) zat de sfeer er al goed in bij de Zonen van Waldner. Met alle vier de spelers werd de reis naar Nijmegen in Friso’s Franse bak ondernomen.

Marc, Thijs en Friso zouden zich bezig houden met de enkels en Wilfred en Friso zouden het dubbel wel even binnen slepen.

Om maar meteen met dat binnen slepen van het dubbel te beginnen, dat bleek dus verre van makkelijk te zijn. Het dubbel van TN maakte het Friso en Wilfred erg moeilijk. De eerste en derde game werden verloren. Gelukkig wist het dreamteam in de andere opstelling wel de games binnen te halen, zodat uiteindelijk de vijfde set de beslissing moest brengen. Met een sterk staaltje boelkloedig blijven wisten wij toch onze 100% dubbelscore te behouden. 9-11 in de vijfde set.

Waar het nog niet echt lekker liep met Friso in het dubbel wist hij wel geweldig te overtuigen in de enkelspelen. Sinds lange tijd wist hij weer eens alle drie zijn tegenstanders  er onder te krijgen met vlijmscherpe schuifballen en verwoestende forehands.

Met Thijs ging het ook weer een stuk beter. Na de overload aan geschuif tegen Herpen was Thijs blij om te zien dat er bij TN meer aanvallend gespeeld wordt. Met zelf goed aanvallend tafeltennis heeft Thijs meerdere keren op het punt gestaan om een game te pakken, maar helaas waren alle gamepunten niet aan hem besteed en bleef hij deze week op nul games staan.

In zijn eerste wedstrijd van het seizoen was het duidelijk dat Marc nog een beetje de scherpte mist. Bij het jubileumweektoernooi had Marc Brenda Vonk nog alle hoeken van de tafel laten zien, maar Marc moest duidelijk weer wennen aan het (lagere) derde klasse niveau.

De laatste tegenstander (Frank) leek wel ter prooi te vallen aan Marc zijn bekeken spel. Frank wist echter keer op keer goed in het spoor te blijven, waardoor er een vijfde set nodig was. Frank kreeg keer op keer matchpoints, die Marc allemaal beheerst wegwerkte. Toen Marc bij 15-16 zelf een matchpoint kreeg en het punt mooi uitspeelde, leek zijn eerste overwinning van het seizoen binnen te zijn. De geplaatste blokbal wilde echter niet op het randje vallen, waarna Frank het overnam en de game met 18-16 besliste.

6-4 voor de aimabele mannen van Tafeltennis Nijmegen 7. Geen slechte uitslag, maar 5-5 waren wij natuurlijk blijer mee geweest. Niet dat de uitslag ons plezier temperde. Vooral het afsluitende broodje shoarma bij de beste shoarmazaak van Veenendaal (Carmel), maakte een hoop goed.

Volgende week de wedstrijd tegen Oni. Wilfred is al lekker aan het trainen geslagen met zijn houte plank. Friso houdt zijn topvorm deze week vast en Marc gaat bij de scharenslijper langs om wat scherpte in zijn spel terug te krijgen. Dat beloofd wat!

SKF 9 – Herpen 2

Een wedstrijd tegen Herpen. Van te voren was Friso er al niet gerust op. Straks moeten we weer tegen die *peep*, hoe heet hij ook al weer. Wilfred wist het nog wel Flip, heette de niet zo beste man en hij was lang niet zo lief en zoet als ons aller Flipje uit Tiel.

Deze nogal sterke reactie van onze helden komt dan ook voort uit de thuiswedstrijd tegen hetzelfde Herpen precies een jaar geleden. Flip wist met zijn constante gezuig, gezeur en beledigende opmerkingen de sfeer echt tot het nulpunt te laten zakken.

De tafeltennisgoden waren ons dit seizoen wederom niet goed gezind, het bleek hetzelfde team van Herpen te zijn. Nasty Flip met zijn twee wel aardige teamgenoten.

Over de wedstrijd zelf kunnen we kort zijn. De sfeer zakte niet zo ver weg, als bij de wedstrijd een jaar geleden, maar een motiverende tafeltennisavond werd het ook niet.

Thijs won zijn eerste game in de derde klasse. Het dubbel werd weer op fenominale wijze gewonnen door Friso en Wilfred. En verder wisten Friso en Wilfred er ieder maar één te winnen.

Wilfred hield zich wel aan zijn voornemen dat zodra hij geen 100% meer kon spelen hij met een houte plank ging spelen. De tegenstanders lachtten daar eerst nog om, maar na een 2-0 voorsprong in sets van Wilfred werden zij steeds chagerijniger. Helaas was Wilfred nog niet voldoende ingespeeld met het batje om de partij naar zich toe te trekken, maar het beloofd wat voor de rest van de competitie!

Einduitslag 3-7. De Zonen van Waldner staan samen met vriendelijke broeders van Etac onderaan.

Een nieuw seizoen

Een nieuw seizoen en nieuwe kansen voor ons om onze genialiteit te laten zien. Of in meer allerdaags Nederlands ‘te degraderen als een baksteen’.

Na vorig seizoen af te sluiten met een derde plaats in de vierde klasse, werden wij aan het begin van dit seizoen blij (?) verrast met een plek in de derde klasse, die vrij was gekomen door het zichzelf doodzuipen van het bierteam.

Het beloofd weer een heel gezellig seizoen te worden, waarbij we niet te vaak naar de stand zullen kijken, maar ons vooral zullen richten op het bereiken van het Waldner nirvana door het slaan van de perfecte bal.

De laatste video toegevoegd

Ik heb net de tweede partij van Thijs alsnog toegevoegd in het wedstrijdverslag van Velp.

Kijkerstip: Alleen voor massochisten.

Top Shot Poll (SKF8 – Velp 1)

Gedurende dit seizoen zullen wij elke week een poll houden voor ‘de mooiste bal van de week’.

Deze week zijn er zeven nominaties. Bekijk de video en stem in onze poll (in het rechter menu).

 Loading …

22-02-2008 SKF 8 – Velp 1

 Na de middelmatige uitslagen tegen Arena en Shot was het zaak om te winnen van degradatiekandidaat Velp 1. Velp 1 kwam met drie jonge jongens, waarvan er twee heerlijk aanvallend speelden. Friso was zwaar teleurgesteld dat hij uit viel, want hij had graag tegen deze zeer aanvallend ingestelde spelers gespeeld. Het was dan ook aan Marc, Thijs en Wilfred om er voor te zorgen dat Friso zonder zich te verbijten naar de wedstrijden kon kijken.

Hieronder volgt een uitgebreid verslag met bij elk wedstrijdverslag een compilatie met de ‘hoogte en dieptepunten’ van die wedstrijd. Mocht je niet alles willen bekijken, maar toch de 20 mooiste punten van die avond willen zien, check dan het volgende filmpje.

De eerste wedstrijd werd door Thijs gespeeld tegen M. Saalmink. Dit was meteen een moeilijke partij voor Thijs. Thijs kon nog niet echt potten breken in deze wedstrijd. En verloor hem dan ook redelijk eenvoudig met 0-3 (5-11, 8-11 en 4-11).

Wilfred zijn eerste wedstrijd was tegen M. Bogers. Altijd leuk een wedstrijd tegen een jonge aanvallende speler. Alhoewel de vijf games anders doen vermoeden was Wilfred heer en meester in dit duel en was het meer zijn nonchalance op de beslissende punten die de partij rekte tot vijf games. Over de einduitslag was er echter nooit geen twijfel (11-7, 11-9, 9-11, 9-11 en 17-15).

De eerste wedstrijd van Marc was tegen M. v.d. Weerd. Marc was gelijkwaardig aan zijn tegenstander, die echter op de beslissende momenten wat koelbloediger was. De 0-3 uitslag was dan ook erg geflatteerd (10-12, 7-11 en 11-13).

In het dubbel acteerden dit keer Marc en Wilfred tegen M. Zaalmink en M. Bogers. Normaal dubbelen Marc en Wilfred nooit samen (omdat Marc niet kan dubbel :P), maar voor deze wedstrijd werd er een uitzondering gemaakt. En dit was terecht, want het dubbel liep erg lekker en werd verrassend genoeg erg gemakkelijk met 3-0 gewonnen (11-7, 11-8 en 14-12).

Partij twee van Wilfred was een zware. De eerste game ging nog wel, maar tijdens de tweede game begon Wilfred last van zijn rug te krijgen (vandaar de trui weer aan). 0-2 achter en een pijnlijke rug, normaal laat Wilfred de partij dan lopen. Wilfred heeft echter tot ons aller verrassing een ‘geef nooit op’ mentaliteit ontwikkeld, die er voor zorgde dat hij de derde game voor de poorten van de hel kon wegslepen (17-15) en in de vierde en vijfde game ook aan de goede kant van de score bleef (9-11, 8-11, 17-15, 11-8 en 11-8).

Thijs zijn tweede wedstrijd ging helaas niet veel beter. Hij houdt het lang vol in de rallies, maar mist toch nog net de vastigheid om de punten naar zich toe te trekken. Meer trainen Tyske! Uiteindelijk een 0-3 eindstand (5-11, 6-11 en 8-11).

Marc’s tweede wedstrijd met als tegenstander M. Bogers was een ware thriller. Marc begon fantastisch en wist de eerste twee games overtuigend te winnen. In de derde game leek Marc het af te maken, maar hij verzuimde één van zijn vele match points te verzilveren. Uiteindelijk ging de winst in deze game naar jongeheer Bogers met 14-16. Ook de vierde game was ongemeend spannend en werd wederom met maar twee punten verschil beslecht. Na twee keer zo dichtbij de winst te zijn geweest, was Marc’s mentale batterij leeg en verloor hij de vijfde set redelijk kansloos (11-9, 11-5, 14-16, 10-12 en 4-11).

Wilfred’s laatste wedstrijd tegen de jonge spring-in-het-veld M. van de Weerd. Voor de derde keer een vijf setter. Wederom begon Wilfred slecht geconcentreerd aan de wedstrijd en kwam al snel met 0-2 achter. In de games daarna herpakte hij zich en wist de games redelijk overtuigend naar zich toe te trekken, met af en toe schitterende ballen (4-11, 6-11, 11-9, 11-9 en 11-7).

Marc zijn derde partij tegen Saalmink verliep net zoals zijn tweede partij. Marc speelde bij vlagen heel goed, maar vergat het op de beslissende punten af te maken. De vijfde set was Marc geestelijk dan ook helemaal leeg, wat resulteerde in een geflatteerde 11-1 (11-6, 9-11, 6-11, 11-7 en 1-11).

Tenslotte de laatste wedstrijd van Thijs. Thijs speelde een redelijke partij, maar de tegenstander bleek uiteindelijk toch te sterk voor Thijs. Alhoewel Thijs toch elke game lang wist bij te blijven. Helaas niet genoeg voor een game winst, maar het bood wel perspectief voor de toekomst (6-11, 6-11 en 7-11).

Uiteindelijk dus een 4-6 nederlaag. Geen goede uitslag natuurlijk. Er had duidelijk meer in gezeten als Marc iets boelkloediger was geweest, dan had er een 6-4 overwinning op het bord gestaan voor de Zonen van Waldner.

Deze nederlaag is echter nog geen reden voor zorgen. Wij staan nog steeds vierde, dus boven de rode streep.

Onze voorsprong op Arena 1 en Velp 1 is nu wel geslonken tot maar twee punten. Volgende week spelen wij thuis tegen Herpen 2. Wilfred, Friso en Thijs maken dan hun opwachting, dus een overwinning moet zeker wel mogelijk zijn.

Wilfred

15-02-2008 Shot 1 – SKF 8

De uitwedstrijd bij het eerste van Shot beloofde een echt titanengevecht te worden. Shot 1 bestaat uit een aantal zeer sterke 2e-3e klasse spelers, die bij de Zonen van Waldner goed bekend zijn. Vooral natuurlijk Maikel en Erwin te Boekhorst (ex-SKF-ers), zijn door en door bekend, maar ook tegen Marcel Schrijvers hebben wij al meerdere keren mogen aantreden. Meestal met minder succes dan door ons gewenst.

Dus sterke, maar vooral erg aardige tegenstanders bij het altijd gezellige Shot in een zaal die gewoon uitnodigd om mooi tafeltennis te laten zien.

Helaas was Wilfred zijn camera vergeten dus zullen de ene na de andere mooie rally alleen voortleven in de herinnering van de aanwezigen, maar deze hebben zeker kunnen genieten van een fantastische tafeltennisavond.

De Zonen van Waldner traden aan in de sterkst mogelijke formatie, met Marc, Friso en Wilfred. Wilfred was er van te voren niet gerust op. Hij had nog steeds de hoop om zijn ongeslagen reeks door te zetten tot 50 wedstrijden, maar tegen dit team zou dat erg moeilijk worden. Daarnaast had Wilfred al dik twee maanden niet meer (echt) getafeltennist, daar iemand zijn batje had gejat. En met de leenbatjes zonder rubbers bij SKF kun je niet echt mooi spelen, hè. Gelukkig had Wilfred net voor de wedstrijd een nieuw batje in ontvangst mogen nemen van materiaalhobbit Ard, dus alles was weer mogelijk.

 Marc begon de wedstrijd tegen Marcel. Het was duidelijk dat Marcel in een uitstekende vorm verkeerde, want hij liet Marc alle hoeken van de tafel zien. Een zeldzame gebeurtenis bij Marc, die meestal wel een antwoord klaar heeft tegen alle soorten spelers. (11-6, 11-5 en 11-5).

Friso was er in zijn partij tegen ons ex-teamgenoot Maikel niet helemaal gerust op een goede afloop. De ene keer wint Friso en de andere keer Maikel. Deze keer was het Maikel die aan het langste eind trok. Friso wist nog wel de eerste game te winnen en leek ook de tweede game te gaan winnen, maar Maikel kwam sterk terug, won de tweede game nog en stoomde daarna hard door naar de overwinning (9-11, 11-9, 11-4 en 11-8).

Wilfred mocht als eerste aantreden tegen Erwin. Ondanks zijn zenuwen wist Wilfred de eerste game te winnen. Wilfred raakte daardoor wat losser en kwam beter in het spel, waarna hij de partij met goed aanvallend spel redelijk eenvoudig wist te winnen (8-11,6-11 en 4-11).

Het dubbel moest voor de gelijkmakende 2-2 gaan zorgen. Wilfred en Friso hadden dan de laatste paar maanden niet veel meer samen gedubbeld, maar zijn natuurlijk nog altijd zo ingespeeld dat wij eigenlijk wel een overwinning verwachten. Het liep echter iets anders. De eerste twee games werden eerlijk verdeeld, maar in de derde game vergat Wilfred dat het uiteindelijk toch gaat om wie het meeste punten maakt, in plaats van wie de mooiste punten maakt. Maikel en Marcel wonnen deze game dan ook met 15-13 en ook de vierde game ging naar het zeer sterk spelende Wageningse duo (11-7, 8-11, 15-13 en 11-9).

Een onverwachte nederlaag in het dubbel, zorgde voor een deuk in het zelfvertrouwende van onze geliefde Zonen.

Helaas wist Marc zijn zelfvertrouwen tegen Maikel niet op te krikken. Ook deze partij werd duidelijk gewonnen door de Shotter (11-4, 11-6 en 11-4).

De wedstrijd van de waarheid brak aan voor Wilfred tegen zijn angstgegner Marcel Schrijvers. De laatste keer dat zij tegen elkaar speelden won Marcel in vijf games met twee punten verschil. Marcel had een fantastische start en Wilfred wist zich echt geen raad met de noppenballen van Marcel. Geen enkele spin kwam goed van Wilfred’s nieuwe batje af. Ook de tweede game leek een makkie te worden voor Marcel, maar verrassend genoeg toonde Wilfred een echte vechtersmentaliteit en ook inzet en slimmigheid wist hij deze game toch nog met 13-15 te winnen. De derde game had hetzelfde verloop als de tweede game. Weer stond Marcel steeds voor en wist Wilfred het tot 13-13 te brengen. Nu was het echter Marcel die met 15-13 aan het langste eind trok. Iedereen verwachte toen dat Wilfred de vierde game zou gaan winnen. Lang leek het hier ook op, maar Marcel verrasste Wilfred met een aantal uitstekende counterballen en wist deze game ook te winnen (11-5, 13-15, 15-13 en 11-9).

De eerste nederlaag van Wilfred in 44 wedstrijden was een feit. Na afloop gaf Wilfred aan dat dit eigenlijk toch wel een opluchting voor hem is en dat hij nu de rest van het seizoen lekker vrijuit kon gaan spelen.

Hoe dan ook, de stand was toen al 5-1 voor Shot. Tijd voor Friso om hier wat aan te gaan doen. En dit deed hij met verve. Friso kende weinig problemen met Erwin en wist zelfs een game met 1-11 te winnen (4-11, 1-11 en 7-11).

Dan de leukste partij van de avond. Wilfred tegen Maikel. Bij de jeugd was Maikel Wilfred altijd makkelijk te baas, maar sinds zij bij de senioren spelen is het helemaal omgeslagen en weet Wilfred meestal van Maikel te winnen. Nooit gemakkelijk en altijd in vijf sets. Deze wedstrijd was daarop geen uitzondering. Een mooie open wedstrijd met talrijke superballen (vooral van onze Zoon van Waldner) voltrok zich met vier games die maar met twee punten verschil werden beslist. Uiteindelijk wist Wilfred de partij verdiend te winnen met 9-11, 17-15, 11-6, 11-13 en 11-13.

Als de partij tussen Wilfred en Maikel de leukste partij van de avond was, dan was de partij tussen Marc en Erwin de spannendste. Marc had zich in deze partij helemaal hervonden. De partij ging met uitzondering van de derde game helemaal gelijk op. Erwin had het meeste geluk in de eerste game en won deze met 17-15, Marc was de gelukkigste in de tweede game (11-13). De derde game was Marc er even niet bij en deze liet hij dan ook maar lopen. Dit maakte hij in de vierde game met uitstekend spel helemaal goed. De vijfde game was een absolute thriller. Beide spelers kregen meerdere matchpoints, waarbij een bal van Marc de tafelrand slecht op een halve centimer na miste. Het was echter Erwin die met 15-13 uiteindelijk met de winst naar huis ging. Erg jammer voor Marc die gezien het spel in de laatste game toch wel het meeste recht had op de winst.

Friso tenslotte mocht proberen om Marcel die dag toch nog een partijtje af te snoepen. Van te voren gaven wij weinig voor Friso’s kansen, maar zoals wel vaker zat Friso vol verrassingen. De eerste game waren er zeker kansen voor Friso, maar deze game ging wat ongelukkig toch naar Marcel. De spannende tweede game was weer voor Friso. De derde en vierde game werden eerlijk verdeeld, waarbij de vijfde game de beslissing moest brengen. Hier in toonde Marcel zijn grote klasse en wist met gevarieerd spel Friso kansloos te laten (11-8, 9-11, 11-5, 6-11 en 11-5).

Een 7-3 nederlaag bij Shot. Wij hadden allemaal het gevoel dat een 5-5 beter de verhoudingen zou hebben weergegeven, maar dat gezegd hebbende werd het Shot ook zeer gegund, want het was een fantastisch leuke tafeltennisavond geweest. Wij verheugen ons dan ook al op de terugwedstrijd in Veenendaal, maar dan met een 7-3 overwinning voor ons.

Door deze nederlaag zijn wij gezakt naar de vijfde plaats. Nog steeds ruim boven de nummer laatst Velp, maar het is ons al duidelijk dat wij niet voor de eerste twee plaatsen zullen strijden dit seizoen.

Wilfred

08-02-2008 SKF 8 – Arena 1

De eerste competitieronde in het nieuwe seizoen. We zijn weer terug in de derde klasse. Het wordt spannend om te zien hoe we het gaan doen dit seizoen. We zullen wel niet voor de bovenste plaatsen mee doen, maar we hoeven ook voor geen enkel team bang te zijn. Mijn voorspelling…een vierde plaats.

Wilfred is degene die uit valt tegen Arena 1. Zijn nieuwe batje is nog niet binnen gekomen (het oude batje is gestolen bij SKF. ). Dus is het aan Marc, Thijs en Friso de eer om de spits af te bijten en de punten binnen te halen.

Helaas heb ik het wedstrijdbriefje niet, dus een uitgebreid verslag zit er niet in. Het werd uiteindelijk 5-5. Een redelijke uitslag. Friso heeft er drie gewonnen, Marc twee, Thijs nul en het dubbel van Friso en Thijs werd ook verloren.

Het is duidelijk dat Arena één van onze concurrent voor lijfsbehoud is. Het zou dan ook mooi zijn als wij in de uitwedstrijd in de Heilige Landstichting een overwinning kunnen boeken. Wat na mijn mening toch wel mogelijk moet zijn.

5-5 dus. Een middelmatige start in dit nieuwe seizoen. Volgende week de zware (maar leuke) uitwedstrijd bij Shot 1.

Wilfred

23-11-2007 De uitwedstrijd bij ATC 6

Na de mooie sfeervolle uitwedstrijd bij Etac, wachtte ons nu de doodsheid van tafeltennissen bij ATC. Geweldig zo’n koude gymzaal. Geen bar of zelfs maar stoelen. Nee allemaal braaf langs de kant op bankjes zitten als achtjarige schoolkinderen. Helaas ligt onze schooltijd ver achter ons en zijn we niet zo soepel meer als toen wij nog dagelijks schoolmelk kregen. Een avondje tafeltennissen in Nijmegen heeft dan ook meestal een kapotte knie, twee hernia’s en een longontsteking bij ons tot gevolg.

Op de heenreis werden de eerste stukjes kraakbeen al hardhandig uit Marc z’n knie verwijderd toen hij zich op de achterbank van de al drie jaar geleden overleden Opel van Wilfred nestelde. Ja, het beloofde een zware avond te gaan worden. Toch werd de sfeer er goed ingehouden door de vier musketiers. Met als hoogtepunt Marc, die ons deelgenoot maakte van zijn voorliefde voor Italiaanse muziek. Luidkeels bracht hij ons zijn versie van ‘Nessun Dorma’ ten gehore. Ja, zelfs Ted Bundy zou nog wat kunnen leren van hoe hardhandig Marc dit nummer verkrachtte. Het is maar goed dat Andrea Bocelli zelf dit niet hoorde, anders was hij waarschijnlijk nog een zintuig armer geweest.

In Nijmegen aangekomen werd de zaal wonderbaarlijk makkelijk gevonden. Twee van onze tegenstanders waren ook al aanwezig. Ook de man van 100% bij ATC was aanwezig. Nou ja, man? Het kind van 100%. Vol bravoure werd er al verkondigd dat ze het jammer vonden dat Wilfred niet mee deed, want dan hadden ze wel even van hem gewonnen. De Zonen van Waldner trokken hun wenkbrauwen maar weer eens op en gingen inspelen.

Ons doel was om minimaal vier punten te halen. Dan zouden we ATC op een onoverbrugbare achterstand zetten en zouden we nog een ruime voorsprong (minimaal zes punten) houden op de nummer twee Revanche.

De sfeer in de gymzaal was bedompt, zoals meestal in een gymzaal. Iedereen speelde stil zijn partijtjes of zat stilletjes aan de kant. Onze eigen tegenstanders stonden nerveus rond te kijken. Ja, dan mag je al je partijen tegen de mindere tegenstanders hebben gewonnen, maar nu stonden daar dan toch zo maar De Zonen van Waldner tegenover je achter de tafel. Dat is toch even slikken.

Gelukkig zorgden De Zonen van Waldner nog een beetje voor wat stemming in de tent. Er werd veel gelachen om elkaar en om de wit weggetrokken smoeltjes van onze tegenstanders.

Marc wilde wel de spits af bijten tegen het kind met 100%, (al snel tot haarbandmannetje omgedoopt). Marc was er echter nog niet helemaal bij en was meer aan het showen en ouwehoeren met het publiek dan dat hij zich richtte op de naar fanatieke tegenstander aan de overkant van het net. Met 11-6 en twee keer 11-3 werd Marc dan ook onder luid hoongelach van zijn teamgenoten naar de kant gestuurd. Verliezen van een gozertje met een haarband…hahaha!

Nog nalachend nam Friso plaats achter de blauwe tafel en begon aan zijn partij tegen Rik Beset. Na een paar punten had Friso het ‘noppenspel’  van de tegenstander al door en hij stoomde dan ook snel door na een 0-2 voorspring (7 en 2). De derde game was de concentratie er even niet en wist Rik onder luid gejoel van de SKF-ers ook met 11-2 te winnen. In de vierde game stelde Friso weer orde op zaken en won verdiend met 8-11.

Het was dan tijd voor Thijs om te laten zien waarom hij deze avond mee deed in plaats van Wilfred. Thijs begon super geconcentreerd aan de partij. Beide spelers waren sterk aan elkaar gewaagd en de eerste twee games werden dan ook eerlijk verdeeld. Toen haalde Thijs zijn Monique te voorschijn uit zijn tas en na bedolven te zijn onder haar natte kussen, was Thijs weer helemaal opgeladen. Dit was dan ook duidelijk zichtbaar in de stand, 2-11 voor Thijs! Ook in de vierde game wist Thijs de concentratie goed vast te houden en na een spannend slot wist hij de game en de partij met 9-11 naar zich toe te trekken.

Twee punten uit de eerste drie wedstrijden, een uitstekende start. Vol vertrouwen werd er uitgekeken naar het dubbel met Thijs en Friso. Zij zouden het derde punt wel binnen halen. Ook deze partij ging helemaal gelijk op en lange tijd zag het er naar uit dat Thijs en Friso gingen winnen. Helaas was ATC net wat boelkloediger op de beslissende momenten en won de partij met 3-1 (alle games met maar twee punten verschil).

Voor Marc was het daarna tijd om te laten zien dat hij niet alleen mee gekomen was om te tellen en AA-tjes te kopen, maar ook te tafeltennissen. Wij hadden er een zwaar hoofd in, want tegen Rik beloofde het een zware partij te worden. Marc stelde ons echter gerust, dit zou een makkie worden. En Marc hield woord. Met oogstrelend spel en veel vernederende dropshotjes en backhand smashes werden de eerste twee games makkelijk met 3 en 7 gewonnen. Te gemakkelijk zo bleek later. Marc dacht er iets te makkelijk over en overdreef de Don Marco one-man show een beetje, waardoor Rik de derde game met 11-9 wist te winnen. Ook de vierde game ging naar de Nijmegenaar. De Veenendaalse aanhang begon nu toch wel wat nerveus te worden, maar Marc wuifde al onze fatalistische gedachten weg en wist bij 8-8 met een paar magische punten de partij in zijn voordeel te beslissen.

Tyske mocht daarna aantreden tegen het haarbandmannetje. Thijs bood goed weerstand en wist zelfs de tweede game te winnen, maar uiteindelijk bleek haarbandmannetje toch te sterk en bleef hij op 100% staan.

Friso’s wedstrijd tegen Jasper zou een formaliteit moeten zijn, maar Friso was deze dag niet echt in goede doen. De twee spelers waren erg aan elkaar gewaagd, met ondermeer drie games die met 11-9 werden beslist. De vijfde set bracht uiteindelijk uitsluitsel. En toch grote verbazing van zijn teamgenoten kwam Friso niet als winnaar uit de strijd. Een zeer goede prestatie van Jasper. Het was pas Friso’s derde nederlaag deze competitie.

Thijs zijn derde en laatste wedstrijd was zoals wel vaker dit seizoen te veel van het goede voor Thijs. Hij had zijn kleine hoeveelheid longinhoud al verspilt in de eerste twee wedstrijden en was niet in staat om echt een vuist te maken tegen Rik. Daarmee kwam de stand op 5-3 voor ATC. Nog steeds niets aan de hand, maar het zou voor de sfeer natuurlijk wel goed zijn als wij er een 5-5 uit zouden kunnen slepen.

Daarvoor zou Marc dan van een Jasper in vorm moeten winnen. Een zware opgave. Ook hier waren beide spelers erg aan elkaar gewaagd en ook hier werden de eerste vier games netjes verdeeld. De vijfde game was voor de eenzame brallende supporter van ATC ongemeend spannend, maar de Zonen van Waldner wisten wel beter. Bij 6-6 schakelde Marc een tandje of drie hoger en won de game nog verrassend makkelijk met 7-11.

Ja, 5-4. Aan Friso dan de eer om er 5-5 van te maken. En nog belangrijker, om het haarbandmannetje zijn plek te wijzen. Als beste van de rest, achter de Zonen van Waldner.

Friso spel echter gaf ons weinig vertrouwen dat dit ging lukken. Zijn backhand liep niet en zelf de befaamde kap-schuifballen vlogen er veel te vaak overheen. Gelukkig bleek het haarbandmannetje zo veel moeite te hebben met iemand die zo maar een bal kan terug schuiven, dat Friso de eerste twee games winnend wist af te sluiten (13-15, 9-11). Er leek geen vuiltje meer aan de lucht voor de Veenendaalers. Friso zou er wel even 5-5 van maken. Maar ook bij Friso begon de spanning zich te laten gelden en hij verloord de derde game met 11-9. In de vierde game had Friso grote moeite om zich te herstellen van deze klap en verloor deze dan ook kansloos met 11-7. In de vijfde game knalde haarbandmannetje er weer vol op en Friso kwam op ruime achterstand. Gelukkig kennen wij onze blonde adonis goed genoeg om te weten dat een partij van hem pas verloren is als zijn rechterarm er af valt en wordt mee gesleurd door een roedel hongerige dingo’s. Friso herpakte zich dan ook, schudde de sufheid uit zijn kop en vocht zich terug in de wedstrijd. Hij speelde nog een matchpunt van het haarbandmannetje weg en besliste de partij met een verwoestende schuifbal. 5-5. Geen 100% voor het Harbandmannetje. De Zonen van Waldner hadden het weer geflikt!

Nadat de zonen van onze tafeltennisgod afscheid hadden genomen van de teneergeslagen ATC-ers, reden zij voor het hoofdprogramma van de avond snel weer terug naar Veenendaal. Terug naar hun tweede thuis…‘Carmel’. Na de kille emotieloosheid in Nijmegen, was onze warme, knusse shoarmatent een ware verademing.

Er werd onder het genot van een broodje knoflooksaus met shoarma nog lang nagepraat over de wedstrijd. Hoeveel punten zouden we nog nodig hebben voor de titel? En zou het haarbandmannetje vannacht nog wel in slaap komen? En waarom smaakt shoarma beter met vrouwelijk naakt op de tv?

En in Nijmegen? Daar daalde een ijzig stilte al snel weer neer over de kille gymzaal. Alleen het zacht gesnik van het haarbandmannetje kon nog worden gehoord. “Ik ben wel de beste”, snikte hij “Mijn moeder heeft het zelf gezegd”.

Ja haarbandmannetje, je moeder had dan ook geen rekening gehouden met het magische spel van…

De Zonen van Waldner!

12-11-2007 Uitwedstrijd tegen Etac ‘ 80 2

Uit naar Elst, de tweede maandagavond wedstrijd. Traditioneel spelen wij bar slecht op doordeweekse avonden. En vooral de maandagavond is voor ons vaak een te grote horde gebleken. Echter na onze zeer sterke 2-8 overwinning bij titelconcurrent Revanche ook op een maandagavond waren wij toch vol goede moed dat we een goede uitslag konden neerzetten.

Helaas moest op het laatste moment ons spiritueel leider en inspirator Marc afzeggen. Hij had de nobele taak om voor zijn lieve vrouw te mogen zorgen na haar operatie (veel sterkte toegewenst Jolanda!). Dus nam Wilfred zijn sporttas ook maar mee om als derde man mee te doen.

Na een beangstigende rit in Thijs zijn rijdende doodskist, kwamen we dankzij TomTom precies op tijd aan in Elst. Bij het mooie sportcomplex de Helster. De zin om te tafeltennissen was er nog niet echt. De een was moe, de ander ziek, zwak en zat onder de dope en de derde was Thijs, dus we waren er duidelijk nog niet klaar voor. Gelukkig vond Thijs meteen een echte oppepper voor ons. Een zaal vol leuke volleybalmeiden in korte broekjes. Na een paar minuten te hebben staan kijken naar de rondhuppelende dames, waren we weer vol energie en kon de wedstrijd beginnen.

De voorbereidingen beloofden heel wat voor de wedstrijd. De spelers van Etac hadden een heuse tribune opgezet en ook de mensen van Eurosport waren al bezig om het cameramateriaal op te zetten voor de live uitzending.

Na wat ongecontroleerde en onstuimige inspeelballen, was het aan Thijs de eer om de spits af te bijten tegen Eef Velthorst. Na de eerste paar punten was het al duidelijk wat voor wedstrijd dit zou worden…schuiven, schuiven en nog eens schuiven. Eef won redelijk makkelijk de eerste game, maar in de tweede game herpakte Thijs zich en wist de game al schuivend naar zich toe te trekken. Daarna was het echter over en uit voor Thijs. Eef herinnerde zich dat hij meer slagen in z’n tafeltennisarsenaal had dan alleen maar schuiven en begon de ballen hard in te tikken. Thijs werd alle hoeken op gestuurd, waarbij hij nogal hard in contact kwam met de tafelpunt. Dit bleek natuurlijk een uitgelezen kans voor Thijs om zijn nederlaag aan zijn net opgelopen blessure te wijten. Hoe dan ook Etac stond voor met 1-0.

De tweede wedstrijd was een echte klassieker. Friso tegen de kopman van Etac John Jenniskens. De eerste game ging gelijk op tot 6-6, maar toen schakelde Friso een tandje bij en won de game met 6-11. In de tweede game kwam het killerinstinct van Friso pas echt boven drijven. John werd maar 1 punt gegund door de bloeddorstige blonde adonis. Ook de derde game leek op een formaliteit uit te draaien toen Friso twee matchpoints had bij een 8-10 stand. Dit bleek echter niet zo te zijn. John zette alles op alles en won de game heel verrassend nog met 12-10.Friso had grote moeite met het verwerken van deze klap en de vierde game ging dan ook gemakkelijk naar John. Friso was nu helemaal uit zijn doen en keek wanhopig rond op zoek naar een hem vriendelijk gezind gezicht op de tribune. Een handvol vermakkelijk kijkende Etac-ers staarde naar hem terug. In de vijfde game liep John dan ook gauw uit naar een 5-0 voorsprong. John hield zijn voorsprong in tact en hij liep uit tot 8-4. Een welgemeend ‘kom op ouwe’ van Wilfred tegen Friso leek Friso echter weer te activeren en er kwam weer venijn in zijn schuifballen en ook zijn gevreesde kanonskogels raakten steeds vaker het tafeloppervlak. Na twee keer met de ogen geknipperd te hebben, stond het al weer 8-8 en nog twee keer knipperen later was het al weer afgelopen. 8-11 voor Friso. Een fantastische comeback van onze ‘Iceman’!

Na dit sterke staaltje van Friso was het de taak van kopman Wilfred om het tweede punt voor SKF op het bord te zetten. Wilfred had er na de partij van Friso wel zin in gekregen en speelde vrij uit lekker aanvallend tafeltennis, wat resulteerde in een redelijk eenvoudige 3-0 overwinning tegen Bert Kempes.

Dan het dubbel. Thijs was al bang dat dit weer een standaard vijfsetter zou worden, zoals bijna altijd wanneer Wilfred dubbelt. Maar er was wat van Friso’s killerinstinct overgeslagen op Wilfred en na een 6-11 en 9-11 werd het in de derde set zelfs 1-11 voor het ‘dreamteam’.

Na het dubbel was het weer de beurt aan Thijs om zijn kunsten te laten zien, dit maal tegen Etac kopman John Jenniskens. Verrassend genoeg bleek Thijs deze partij super geconcentreerd te zijn en zagen wij hem veel in de weer met zijn handdoek. De slimmerik had dan ook een gedeelte van zijn handdoek nat gemaakt, waarmee hij zichzelf kon afkoelen wanneer hij weer eens oververhit dreigde te raken. Deze strategie werkte verbazend goed in de (lekker) warme zaal. Thijs hield zijn hoofd goed koel in de eerste game knap en won deze knap met 10-12. De tweede game ging het ook mooi gelijk op tot 6-6, maar toen verslapte de concentratie bij Thijs enigzins en wist John de game met 11-6 naar zich toe te trekken. De derde game werd ongemeend spannend. Thijs stond de hele game voor, maar John werkte een gamepunt weg en kwam terug naar 10-10 en zelfs een 11-10 en 12-11 voorsprong. De natte handdoek kwam weer tevoorschijn en hielp Thijs om deze gamepunten weg te werken. Bij 13-12 na een zeer mooie rally wist John toch de derde game winnend af te sluiten.

Normaal gesproken heeft Thijs na zo’n ongelukkig verlies moeite om de draad weer op te pakken en zich goed te concentreren, maar de natte doek, die nu al liefdevol Monique werd genoemd, deed zijn werk en Thijs wist met uitstekende spel de vierde game met 8-11 te winnen. De vijfde game zou dan beslissen wie van deze twee super gemotiveerde matadoren het strijdperk winnend zou verlaten. De game ging mooi gelijk op en er werd van kant gewisseld bij een 4-5 stand voor Thijs. Thijs nam van de gelegenheid gebruik om eens uitgebreid te vozen met Monique en dit gaf hem zo veel zelfvertrouwen dat hij boven zichzelf uit steeg en het ene na de andere mooie punt scoorde en een verbijsterde John naar de kantine stuurde met een 5-11 nederlaag. Een fantastische prestatie van Thijs die bewees dat als hij zijn concentratie er bij kan houden, hij voor niemand in de vierde klasse hoeft onder te doen.

Na dit spektakelstuk lag de druk bij Wilfred en Eef om er net zo’n mooie pot van te maken als Thijs en John. Dit lukte helaas niet, maar Wilfred wist wel een gedegen 0-3 overwinning te boeken en het vijfde punt binnen te halen voor de koplopers uit Veenendaal.

Friso mocht daarna aantreden tegen Bert. De eerste game kreeg Friso totaal geen vat op het slimme spel van Bert en wist Bert met 11-9 de game te winnen. Friso liet het daar echter niet bij zitten en had de game goed benut om een betere speelwijze te bekokstoven. Met vernieuwd vertrouwen begon hij aan de tweede game en niet veel later was het al weer 5-11 voor de jonge god. Friso schakelde nog een versnelling hoger en de Veense stoomwals kwam nu pas echt op gang en met twee keer 1-11 stuurde hij Bert terug naar zijn teamgenoten. Ja, vier games met 1-11 gewonnen door Friso en dat op een maandagavond. Grote klasse!

Terwijl Friso nog stond na te genieten, begonnen de twee kopmannen aan hun duel. Wilfred was duidelijk nerveus. Hoe langer hij op 100% staat hoe nerveuzer hij schijnt te worden voor wedstrijden. De eerste game ging dan ook verdient naar John met 11-9. In de tweede game trok Wilfred de stand gelijk met 6-11. De derde game bleek de beslissende game te zijn. John hield Wilfred goed onder druk en het angstzweet gutste van Wilfred af. Uiteindelijk wist Wilfred dankzij zijn service en een gelukkige randbal de game toch nog met 9-11 naar zich toe te trekken. De vierde game liep duidelijk wat soepeler voor ”t Fenomeen uit ‘t Veen’ en met 7-11 wist hij zijn 45ste overwinning op een rij te boeken.

Het was toen aan Thijs om zijn goed vorm van de partij tegen John door te zetten en er iets moois van te maken tegen Bert. Vol goede moed begon Thijs aan de partij, maar Bert is veel te ervaren om zich door zo’n broekie van de wijs te laten brengen. En negen minuten later stond er een klinkende 3-0 voor Bert op het bord. Het was duidelijk dat Thijs zijn complete concentratie quota voor deze week gebruikt had in zijn partij tegen John. Gelukkig hebben we nu een anderhalve week vrij voor de beslissende wedstrijd tegen ATC, waarin Thijs zijn concentratie weer op peil kan brengen.

De laatste partij van Friso tegen Eef verliep zonder al te veel verrassingen. Friso was nog steeds in zijn welbekende bloed(dorstige) vorm en won overtuigend met 0-3.

Daarmee kwam de eindstand op 2-8 voor de gasten uit Veenendaal. Een uitstekend resultaat voor ons, zeker gezien de 2-8 nederlaag die concurrent ATC had geleden tegen ONI.

Volgende week wacht ons dus de beslissende wedstrijd tegen ATC. Bij een goed resultaat daar, kunnen wij het in de laatste thuiswedstrijd tegen Oldra afmaken en kan het feest beginnen!